Ook het allerlekkerste warme drankje mag eens in de bloemetjes gezet worden vandaag.. en aangezien ik onaflatend fan ben van Shakespeariaans Engels, koffie boycot en bovendien op het ogenblik ook net iets te lui om zelf een gedicht te componeren heb ik maar een persoonlijk tintje gegeven aan één van de bekendste sonnetten van Shakespeare. Sit back, drink a hot cup of cappucino and let the words sip in..

Ode to Cappucino.

Shall I compare thee to an ordinary coffee?
Thou art more tasty and more creamy:
Rough swirls do shake the contents of thy cup,
And coffee’s charms have all too short a date:
Sometime a too hot mist of odor shines,
And often is his brown complexion dimm’d;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature’s changing course untrimm’d;
But thy eternal flavour shall not fade
Nor lose possession of that spell thou owest;
Nor shall any café brag thou art on the menu,
When in eternal plants on fields thou growest:
So long as men can breathe or tongues can taste,
So long lives this and this gives life to thee.